printlogo


دعوت به خواندن مجموعه داستان کوتاه «پیاله‌ای چای بنوش» نوشته علی کرمی
پیاله‌ای چای بنوش و داستان بخوان!
مرجان عالیشاهی

 قشری که این روزها گرفتار سرعت در امور زندگی و ارتباطات عجیبی است که رسانه‌های شخصی در اختیار او قرار داده، همیشه به دنبال کوتاه‌ترین نوشته و آنهایی است که در آنی درک و هضم شوند و علاوه‌بر این سرعت درک و هضم مزه‌ای متفاوت و جدید را نیز به او بچشانند.
داستان‌های مینیمال و شعرهای کوتاه زاییده  این تقاضا از سمت مصرف‌کننده هستند؛ هر چند تاریخ تولید و به وجود آمدن آنها برمی‌گردد به سال‌های خیلی قبل؛ حتی زمان نویسنده شهیر روسی، چخوف. در ادبیات داستانی ایران نیز داستان مینیمال توانسته جای خود را پیدا کند و علاقه‌مندان بسیاری دارد. به تازگی مجموعه‌ای از نشر نون منتشر شده است به نام «پیاله‌ای چای بنوش!»
این مجموعه شامل 133 داستانک فارسی است. برای علاقه‌مندان این نوع داستان، کتابی هیجان‌انگیز و خواندنی است و در آن می‌توان هجوم درگیری‌های بشر با تنهایی، با عشق، با مرگ و با خودش را به‌راحتی مشاهده کرد و از خواندنش لذت برد. نویسنده در این مجموعه فراتر از ایجاز در این گونه داستان‌ها توانسته است ذهن مخاطب خود را درگیر کند و شکوه غمبار و رنج‌کشیده  انسان را در وادی تنهایی به نمایش بگذارد. همین‌طور هم شاهد لحظات شیرین و شادی‌آفرینی هستیم که در خلق عشق و ارتباط‌های انسانی جلوه می‌کنند. در این مجموعه توانایی‌های بشر دارای ارزش و اعتبار می‌شود. جایی چشمان انسان برای عشق به اشک می‌نشیند و در داستان دیگر برای مرگ یک دزد.
علی کرمی توانسته لحظات نابی خلق کند، انگار به خوبی حس‌های خواننده را می‌شناسد و به موقع آنها را درگیر صحنه‌ها وگفت‌وگوها و شخصیت‌های داستانک‌هایش می‌کند. شخصیت‌هایی که مثل شخصیت‌های موجود در رمان‌ها دچار تحول و دگرگونی نمی‌شوند، بلکه متحول‌شده و رشدیافته و در عین حال جریاناتی را بیان می‌کنند یا در مسیر آن قرار می‌گیرند که برای ذهن و قلب آدم‌ها خوشایند و دلچسب هستند. مگر چه توقعی از این نوع داستان‌ها می‌رود جز اینکه بتواند بین روح و جسم لحظات تلطیف شده و ناب خلق کند. این جریان داستانی بیشتر از قبل خوانده و ارج نهاده می‌شود؛ از آنجا که بشر امروز شاید تنها وقت اضافه‌اش برای مطالعه زمان رسیدن به محل کارش در مترو و در اتوبوس باشد و در همین مدت زمان اندک هم ممکن است خیلی‌ها به چرت زدن و فکر کردن به تلخ‌کامی‌های زندگی بپردازند، می‌شود چند تا از این داستانک‌ها را خواند و لذتی به روح و روان خود رساند. حتی دیدگاه جدیدی را شاهد بود. شاید هم یک اندیشه نو را دریافت و شناخت.
البته باید ذکر شود که مینیمال بودن این داستان‌ها لزوما به خاطر حجم و وسعت کم عبارات و کلمات آنها نیست. بسا داستان‌های حجیم هم بوده‌اند که در این مجموعه قرار گرفته‌اند. تفاوت اصلی داستانک با بقیه جریانات داستان‌نویسی در ایجاز آن است. مهم این است که به هیچ شکلی نمی‌توان چیزی از حجم آن کم کرد. انگار داستان مینیمال فراتر از آن کلماتی است که خوانده می‌شود و ذهن را با خود می‌برد به دنیایی وسیع‌تر از آنچه دیده‌می‌شود.
«پیاله‌ای چای بنوش!» نوشته علی کرمی در 212 صفحه و توسط نشر نون منتشر شده است.


Page Generated in 0/0060 sec