عبدالجبار كاكايي: آثار محمود شاهرخي از معدود اشعاري بود كه دانش استواري، اعم از مباحث معرفتي و ادبي را به‌عنوان پشتوانه خود داشت. گرايش شاهرخي در آثارش عارفانه بود كه يكي از وجوه اصلي شعر انقلاب نيز همين عرفان است. عرفان اجتماعي شعر انقلاب، ملهم از آثار كساني مانند شاهرخي بود با گرايش عرفاني، كه در سطح بالايي از معارف، شعر مي‌گفتند. اثرگذاري شعر شاعراني مانند اين مرحوم قابل بررسي، تحقيق و پژوهش است. به‌علاوه در حوزه كلام نيز آثار دوره جنگ و مربوط به دفاع مقدس او از استحكام خاصي برخوردار بود. در مجموع، در آثار شاهرخي، وزنه دانش، اطلاعات و معارف در اغلب اوقات غلبه داشت و ما شاعران انقلاب از محضر پرفيض او در حوزه‌هاي معارف، حكمت و قرآن بهره فراوان مي‌برديم.
فاطمه راكعي: محمود شاهرخي شاعري ارزشمند، استادي نمونه و انساني به تمام معنا بود كه در زندگي و شعر خود، كاملا صادقانه و صميمانه، مهرباني، انسانيت و كمالات را تجلي بخشيد. آشنايي من با مرحوم شاهرخي به دهه 60 باز مي‌گردد. در آن زمان، به‌عنوان ويراستار بخش ادبي صداي جمهوري اسلامي ايران به صورت داوطلبانه فعاليت مي‌كردم و ايشان هم در بخش ادب راديو از شاعران بسيار برجسته بود. از آن زمان، با خصلت‌هاي نيك ايشان آشنا شدم و بذله‌گويي، خوش‌صحبتي و مصاحبتش براي تمام همكاران لذت‌بخش بود. مرحوم شاهرخي بسيار عاطفي بود و براي نزديكانش بسيار غصه مي‌خورد و دعا مي‌كرد و ما مي‌دانيم چقدر اين دعاها و غصه‌ها صميمانه بود و تا چه ميزان روي سلامتي او تاثير گذاشته بود. شاهرخي از سال‌ها پيش بيماري ريوي داشت كه درمان شد اما آثار و برخي عوارضش براي او باقي ماند.
محمدرضا تركي: اهميت شعر ايشان به نگاه عرفاني ايشان است. مرحوم شاهرخي تسلط خوبي به متون عرفاني داشت و به همين دليل شعرش سبقه عرفاني دارد و نگاهش عرفاني است. مرحوم شاهرخي به ادبيات گذشته، هم در نظم و هم در نثر تسلط داشت. ايشان علاوه بر شعر، نثر خوبي هم داشت و اتفاقا نثرش هم عرفاني بود.ايشان هم در علوم قديمه به‌خاطر تحصيل در حوزه مهارت داشت و هم متون ادبيات را به‌صورت جدي و با استادي تمام مطالعه كرده بود. وقتي قسمتي از نهج‌البلاغه را از حفظ مي‌خواند اشك در چشمانش جمع مي‌شد. ايشان از استادان پيشكسوت شعر انقلاب در كنار بزرگاني چون مرحوم اوستا و استاد مشفق هستند و ديگران فراوان از شعر و اخلاق ايشان آموختند. عمده كساني كه به نحوي با ايشان همراه بودند ارادت خاصي نسبت به مرحوم شاهرخي داشتند و فقدان ايشان براي اهالي ادبيات و عرفان ناراحت‌كننده است.