عباراتي كه به زندگي و افكار گاندي نزديك‌تر است بي‌آنكه از او چهره‌اي عارف بسازد؛ چون مي‌دانيم گاندي عملگرا و داراي بينش سياسي خردورزانه‌اي بوده است. گاندي براي هندوستان بسيار زحمت كشيد، اما خودش گفته: «من براي تربيت و تعالي خودم به عنوان يك انسان، بيشتر از ساختن هند تلاش كرده‌ام.» گاندي يك سرمشق است، يك سرمشق معنوي براي جهاني كه هر روز بيش از پيش از معنويت تهي مي‌شود. كتاب خوب ترجمه شده است با نثري ساده و روان، نزديك به لحن اصلي متفكري اجتماعي كه عقايد شخصي خود را با صراحت و سادگي و شجاعت با ديگران در ميان مي‌گذاشت. مترجم در انعكاس اين جهان معنوي موفق بوده. نمونه‌هايي از اين گزين‌گونه‌هاي گاندي را به طور اتفاقي از اين كتاب كوچك و زيبا يادداشت كرده‌ام: «به عقيده من عدم خشونت، بي‌نهايت پرارزش‌تر از خشونت است.»، «خداوند عجب دموكراتي است، چقدر در برابر بي‌عدالتي و كارهاي احمقانه ما صبور است.»، «اگر ظرفيت شوخي نداشتم مدت‌ها پيش خودكشي كرده بودم.»، «تعجب و ناشكيبايي نشان‌دهنده عدم اعتماد به‌نفس است.»، «من هيچ گناهي را بالاتر از اين نمي‌دانم كه افراد بي‌گناه تحت نام خداوند، مورد ظلم و ستم قرار گيرند.»، «راحت‌ترين و محترم‌ترين كار جهان جدي گرفتن مردم است.»، «تجربياتم به من نشان داده است كه زماني به ‌عدالت مي‌رسيم كه آن را براي طرف مقابل هم بخواهيم.»، «هيچ مذهبي بالاتر از حقيقت و عدالت نيست.» و «جايي كه عشق باشد، خدا هم هست.» در پايان لازم است اضافه كنم اين گزينه بيشتر آن بخش از عقايد گاندي را كه شكل مذهبي دارد دربر مي‌گيرد و لزومي ندارد كه عنوان شود گاندي گزيده‌هاي بسياري از سياست، تاريخ و اجتماع هم دارد.