اما اين سومين نمايشگاه بايد يك سال پيش در همين روزهاي اسفندماه برگزار مي‌شد اما ليلي گلستان در گفت‌وگو با فرهيختگان درباره برگزار نشدن سومين «هفت نگاه» در سال 87 مي‌گويد: «سال گذشته به دلايلي وزارت ارشاد مجوز برگزاري «هفت نگاه» را به ما نداد. ماجرا هم از اين قرار بود كه وزارتخانه خود قصد برگزاري اكسپو داشت و از ما خواست كه از برگزاري «هفت نگاه» صرف‌نظر كنيم و ما هم قبول كرديم.» اما داستان‌ محوري «هفت نگاه» از چه قرار است؟ گروه «هفت نگاه» در زمستان سال 1385 شكل گرفت و هدفش اعتلاي هنرهاي تجسمي بود. در آن سال، نگارخانه‌هاي آريا، الهه، دي، گلستان، ماه مهر، والي و هفت ثمر، گروه «هفت نگاه» را تشكيل دادند و همين حركت، توجه بسياري از هنرمندان و هنردوستان را به خود جلب كرد. در هفت نگاه اول (زمستان 85)، بيش از 80 هنرمند و در هفت نگاه دوم (زمستان 86)، حدود 170 هنرمند حضور داشتند. اين گروه در حالي گام سوم را در اين مسير برمي‌دارند كه سومين «هفت نگاه» همچون دو دوره پيشين، آثاري برجسته از بزرگان و نخبگان تجسمي را در كنار جوانان بااستعداد و نوجو به تماشا و فروش مي‌گذارد. اما «هفت نگاه» سوم، يا بهتر است بگوييم سومين نمايشگاه و فروش سال هنرهاي تجسمي ايران، با يك سال تاخير، در 30 بهمن 88 در نگارخانه پرديس پارك ملت تهران با استقبال چشمگير 223 هنرمند تراز اول ايران گشايش مي‌يابد. ليلي گلستان درباره اهميت برگزاري نمايشگاهي در اين ابعاد مي‌گويد: «اهميت نمايشگاه در اين است كه همه هنرمندان جوان و قديمي باهم در يك‌جا جمع مي‌شوند و علاقه‌مندان مي‌توانند كارنامه يك‌ساله آنها را يكجا ببينند و زماني كه كارهاي خوب را يكجا ببينند، مي‌توانند مقايسه‌اي هم داشته باشند و اگر دوست داشته باشند خريداري كنند.» ليلي گلستان كه از همان سال اول، سخنگوي «هفت نگاه» بود، درباره روند فروش آثار هنري در سال‌ 88 مي‌گويد: «فروش در هنرهاي تجسمي پس از يك دوره ركود، به روال عادي قبل از انتخابات و حتي قبل از حراجي‌ها برگشته است و من از اين بابت خيلي راضي هستم. فكر مي‌كنم نمايشگاه بزرگ ما، امسال هم فروش خوبي داشته باشد. همچنين يكي از اهداف ما در اين نمايشگاه، تعديل قيمت‌ها است؛ چون قيمت‌ها دچار تشتت شده بودند و ما مي‌خواهيم آثار موجود را با توجه به شرايط روز قيمت‌گذاري كنيم.» او اين صحبت‌ها را در شرايطي به زبان مي‌آورد كه نخستين دوره «هفت نگاه»، 150 ميليون تومان فروش داشت كه اين رقم، فروشي باورنكردني در جامعه تجسمي سال 85 محسوب مي‌شد. در سال 86 نيز دومين «هفت نگاه» با استقبال بسيار خوب علاقه‌مندان روبه‌رو شد و با حضور 170 هنرمند و بدون اسپانسر و حتي هيچ فروش عمده‌اي و تنها از محل خريدهاي خود مردم و مجموعه‌داران خصوصي بيش از 220 ميليون تومان فروش داشت. صاحب نگارخانه گلستان اميدوار است كه هنرهاي تجسمي در سال‌هاي آتي، آنقدر رونق پيدا كند كه روياي او و تمام هنرمندان اين حوزه تحقق پيدا كند: «اين اميد وجود دارد كه روياي «هر خانه ايراني، حداقل يك اثر تجسمي» تحقق پيدا كند و به واسطه تعديل قيمت‌ها، رونق اقتصادي به اين بازار بازگردد.» اما اين رويا، درواقع شكل ايده‌آل هدف‌هايي را ترسيم مي‌كند كه اين هفت نگارخانه براي برگزاري نمايشگاه و فروشگاه داشته‌اند. ارتقاي سطح سليقه بصري مردم، رونق اقتصادي اين حوزه و وارد كردن خريد آثار تجسمي به سبد خانوار ايراني، از ديگر اهداف اين نمايشگاه هستند.