هلیا قاضیمیرسعید:سومین نمایشگاه «هفت نگاه» با یك سال تاخیر برگزار میشود. برگزاری این نمایشگاه از آن جهت اهمیت دارد كه نامهای برجستهای نظیر سیدمحمد احصایی، آیدین آغداشلو، فرح اصولی، نصرالله افجهای، هانیبال الخاص، ناصر اویسی، محمدعلی بنیاسدی، صادق تبریزی، ترقی جاه، صداقت جباری، محمدابراهیم جعفری، منصوره حسینی، ابراهیم حقیقی، گیزلاوارگا سینایی، جلال شباهنگی، منیژه صحی، یعقوب عمامهپیچ، یدالله كابلی، پرویز كلانتری، حسین محجوبی، نصرتالله مسلمیان، احمد نادعلیان و... در كنار هنرمندان جوانی قرار میگیرند كه در عین جوانی صاحب نام و امضاهای بینالمللی شدهاند.
اما این سومین نمایشگاه باید یك سال پیش در همین روزهای اسفندماه برگزار میشد اما لیلی گلستان در گفتوگو با فرهیختگان درباره برگزار نشدن سومین «هفت نگاه» در سال ۸۷ میگوید: «سال گذشته به دلایلی وزارت ارشاد مجوز برگزاری «هفت نگاه» را به ما نداد. ماجرا هم از این قرار بود كه وزارتخانه خود قصد برگزاری اكسپو داشت و از ما خواست كه از برگزاری «هفت نگاه» صرفنظر كنیم و ما هم قبول كردیم.» اما داستان محوری «هفت نگاه» از چه قرار است؟ گروه «هفت نگاه» در زمستان سال ۱۳۸۵ شكل گرفت و هدفش اعتلای هنرهای تجسمی بود. در آن سال، نگارخانههای آریا، الهه، دی، گلستان، ماه مهر، والی و هفت ثمر، گروه «هفت نگاه» را تشكیل دادند و همین حركت، توجه بسیاری از هنرمندان و هنردوستان را به خود جلب كرد. در هفت نگاه اول (زمستان ۸۵)، بیش از ۸۰ هنرمند و در هفت نگاه دوم (زمستان ۸۶)، حدود ۱۷۰ هنرمند حضور داشتند. این گروه در حالی گام سوم را در این مسیر برمیدارند كه سومین «هفت نگاه» همچون دو دوره پیشین، آثاری برجسته از بزرگان و نخبگان تجسمی را در كنار جوانان بااستعداد و نوجو به تماشا و فروش میگذارد. اما «هفت نگاه» سوم، یا بهتر است بگوییم سومین نمایشگاه و فروش سال هنرهای تجسمی ایران، با یك سال تاخیر، در ۳۰ بهمن ۸۸ در نگارخانه پردیس پارك ملت تهران با استقبال چشمگیر ۲۲۳ هنرمند تراز اول ایران گشایش مییابد. لیلی گلستان درباره اهمیت برگزاری نمایشگاهی در این ابعاد میگوید: «اهمیت نمایشگاه در این است كه همه هنرمندان جوان و قدیمی باهم در یكجا جمع میشوند و علاقهمندان میتوانند كارنامه یكساله آنها را یكجا ببینند و زمانی كه كارهای خوب را یكجا ببینند، میتوانند مقایسهای هم داشته باشند و اگر دوست داشته باشند خریداری كنند.» لیلی گلستان كه از همان سال اول، سخنگوی «هفت نگاه» بود، درباره روند فروش آثار هنری در سال ۸۸ میگوید: «فروش در هنرهای تجسمی پس از یك دوره ركود، به روال عادی قبل از انتخابات و حتی قبل از حراجیها برگشته است و من از این بابت خیلی راضی هستم. فكر میكنم نمایشگاه بزرگ ما، امسال هم فروش خوبی داشته باشد. همچنین یكی از اهداف ما در این نمایشگاه، تعدیل قیمتها است؛ چون قیمتها دچار تشتت شده بودند و ما میخواهیم آثار موجود را با توجه به شرایط روز قیمتگذاری كنیم.» او این صحبتها را در شرایطی به زبان میآورد كه نخستین دوره «هفت نگاه»، ۱۵۰ میلیون تومان فروش داشت كه این رقم، فروشی باورنكردنی در جامعه تجسمی سال ۸۵ محسوب میشد. در سال ۸۶ نیز دومین «هفت نگاه» با استقبال بسیار خوب علاقهمندان روبهرو شد و با حضور ۱۷۰ هنرمند و بدون اسپانسر و حتی هیچ فروش عمدهای و تنها از محل خریدهای خود مردم و مجموعهداران خصوصی بیش از ۲۲۰ میلیون تومان فروش داشت. صاحب نگارخانه گلستان امیدوار است كه هنرهای تجسمی در سالهای آتی، آنقدر رونق پیدا كند كه رویای او و تمام هنرمندان این حوزه تحقق پیدا كند: «این امید وجود دارد كه رویای «هر خانه ایرانی، حداقل یك اثر تجسمی» تحقق پیدا كند و به واسطه تعدیل قیمتها، رونق اقتصادی به این بازار بازگردد.» اما این رویا، درواقع شكل ایدهآل هدفهایی را ترسیم میكند كه این هفت نگارخانه برای برگزاری نمایشگاه و فروشگاه داشتهاند. ارتقای سطح سلیقه بصری مردم، رونق اقتصادی این حوزه و وارد كردن خرید آثار تجسمی به سبد خانوار ایرانی، از دیگر اهداف این نمایشگاه هستند.
