در دوران پهلوی، مبارزان راه آزادی اسیر زندان‌های آشكار و پنهان رژیم بودند، یا در تبعید به سر می‌بردند یا ممنوع‌القلم و ممنوع‌المنبر شده بودند یا تحت فشارهای فراوان دیگری قرار داشتند. ملت ایران «آزادی» را پس از «استقلال» فریاد كشیدند تا بهمن بهار پیروزی باشد و آزادی مرزهای دیوار و زندان را درنوردد و به میان مردم بیاید. هنوز طنین شعار «در بهار آزادی جای شهدا خالی» در گوشم می‌پیچد. آن روزها شركت در تظاهرات برنامه هر روز ملت بود و شعار آزادی و استقلال زمزمه زیبای دل و زبان ملت بزرگ ایران. جای‌جای وطن سرشار از خواستن بود. مردم نسبت به هم مهربان بودند. رویای تحقق «عدالت علی» در نظام جمهوری اسلامی شیرین‌تر از عسل در كام ملت بود. حوادث شیب تندی داشت. روزی نبود كه چند اتفاق مهم انقلاب را یك گام دیگر به جلو نبرد. استقبال بسیار باعظمت مردم زنجان از بازگشت حضرت آیت‌الله عزالدین امام جمعه زنجان از مشهد به این شهر چنان در مردم اثرگذار بود كه هنوز هم خاطره آن روز شیرین در كام ما است و پس از آن بازگشت امام(ره) به وطن و شعار «دیو چو بیرون رود، فرشته درآید/ بوی گل و سوسن و یاسمن آید/ رهبر محبوب خلق از سفر آید» چنان حماسی سر داده می‌شد كه خیابان‌های شهر زیر گام تظاهرات‌كنندگان می‌لرزید.
 و اكنون چیزی جز دریغ جای خالی شهیدان در بهار آزادی غمناك نیست. آیا هنوز «روزها كوشم و شب نخوابم، پاس می‌دارم از انقلابم» را به‌خاطر دارید؟!