سلیمان محمدی:كمتر مسوولي دوست دارد در مورد آسيبهاي اجتماعي و مخصوصا در حوزه زنان خياباني صحبتي بكند. بحث سهل است و ممتنع. با رئيس كمیسيون اجتماعي مجلس به اين بحث نشستهايم. او معتقد است ريشه همه آسيبها و به تبع آن روسپيگري هم فقر است، فقر و بيكاري.
سليمان جعفرزاده بر اين باور است كه اگر به زنان خياباني كار بدهند، ديگر به خيابان نميآيند. او در نهايت ميگويد ريشه همه اين مسائل به مساله اقتصادي و فقر افراد برميگردد.
رئيس كميسيون اجتماعي مجلس، در بحث آسيبهاي اجتماعي، انتقاداتي هم به صداوسيما ميكند.
او معتقد است صداوسيما ديگر توان تامين همه نيازهاي مخاطبان را ندارد و ايجاد يك كانال تلويزيوني خصوصي اكنون واجب است.
درباره ايجاد كانال تلويزيوني خصوصی عدهاي معتقدند محدوديت قانوني وجود دارد و عدهاي هم ميگويند قانون تفسير به محدوديت شده و اصل قانون مخالفتي با اين مساله ندارد.
به نظر من اينجا بايد از اختيارات مقام معظم رهبري در اين خصوص كمك گرفت. ميشود از حكم حاكميتي ولايي نسبت به حل اين معضل يا نياز اجتماعي كمك گرفت. شايد اينگونه نيازي هم به قانون جديد نباشد. زمانش بشود و پيشنهاد بشود شايد بتوان كاري كرد. اما من هم اعتقاد دارم كه اين ديدگاه در مسوولان نظام هم هست كه نسبت به رسانهاي كه بتواند كمكي به رسانه ملي بكند، فكري بكنند.
در اين باره تاكنون پيشنهادي ندادهايد؟
ما پيشنهاد ندادهايم. بالاخره هر طرحي كه با قانون اساسي مغاير باشد رد ميشود.
به مقام معظم رهبري هم پيشنهاد ندادهايد؟
نميدانم ما بايد سه نماينده مجلسي كه در شوراي سياستگذاري صداوسيما هستند را فعال كنيم كه اين مساله را جا بيندازند و پيگيري كنند، من پيگير نشدهام.
با توجه به اين فضا اقبال به كانالهاي غربي هرچه بيشتر شده و بسياري هم ادعا ميكنند منشاء بيشتر آسيبهاي اجتماعي از طرف ماهوارهها است، نظر شما در اين باره چيست.
من 20 درصد تاثير را به ماهوارهها ميدهم. البته در برخي از مسائل تا 80 درصد و در برخي مسائل صددرصد مقصر هستند. اما در بحث مسائل فقر و بيكاري و نبودن اشتغال و برخي آسيبهاي اجتماعي مانند اعتياد 10، 20 درصد. مشكل ماهوارها مشكل فرهنگي است. آنچه كه مهم است ماهوارهها در تغيير فرهنگها كار ميكنند. از طريقهاي مختلف مانند فيلم، سيدي و رايانه اما آنچه مهم است در بحث آسيبهاي اجتماعي اين است كه ماهوارهها تاثير ندارند.
به نظرتان پارازيت انداختن روي ماهوارهها راه درستي براي مقابله با تاثيرات آن بود؟
چرا سوال سياسي ميپرسيد، (لبخند) اصلا ماهوارهها پارازيت دارند؟
به بحث آسيبها برگرديم، چند روز پيش گزارشي منتشر شد كه طبق آن ايران در بين 134 كشور، مقام 116 را به لحاظ شكاف جنسيتي دارد، در كميسيون اجتماعي به اين مساله پرداختهايد؟
من متوجه نشدم، يك مقدار بازتر بگوييد.
شكاف جنسيتي؛ نابرابريهايي كه بين زنان و مردان در بخشهاي مختلف وجود دارد.
ببينيد هر موضوع و طرح جديدي نياز دارد كه بسترش در جامعه فراهم شود. همين امروز اگر قوانيني پياده شود، شايد خود زنان ايراني به آن اعتراض كنند. اول انقلاب يكسري قوانين و مقررات در جامعه بود كه جرمش شلاق و زندان بود، مثل داشتن ويدئو. ويدئو را از هر كسي ميگرفتند زندانياش ميكردند و شلاقش ميزدند. امروز كسي را به خاطر داشتن ويدئو شلاق نميزنند چون بستر جامعه براي ويدئو فراهم شده است. هر چيزي بايد زمانش فرا برسد. يكدفعه نميشود بگوييم تمام شكافها را برداريد. در جامعه ما امروز تعداد خانمهاي پذيرفته شده در دانشگاه بيشتر از آقايان است. اين نشانگر اين است كه جامعه ما تغيير پيدا كرده است. واقعا بسياري از قوانين و مقرراتي كه در جامعه نسبت به خانمها و آقايان بود تغيير پيدا كرده. شما پشت دفترچه ازدواج را ببينيد، همه به نفع خانمها است. يعني بهايي كه در بحث طلاق و ازدواج مجدد و... به خانمها داده شده بيسابقه است.
تلاشهايي براي محدود كردنهاي بيشتر هم انجام ميشود، مثلا بحث لايحه حمايت از خانواده يا ندادن حق طلاق به زنان و چندهمسري مردان.
اصلا ورود به مقوله طلاق اشتباه بزرگي بود براي اينكه فرهنگ ايرانيها براي دوزنه بودن جواب نميدهد. كانون خانوادگي ايرانيان براي تكزنه بودن طراحي شده است. نه اينكه چيز بدي است، اما اين به مرور زمان در بين ايرانيها فرهنگ شده است. وقتي در قانون ازدواج و طلاق ميگويند مرد كجا اختيار دارد ازدواج مجدد بكند يا زن كجا ميتواند طلاق بگيرد و اين مساله مشخص است، اين بيمورد بود كه به قانون اضافه كنند كه مرد بدون اجازه همسرش ميتواند ازدواج مجدد كند. الان زنان ما به خيلي قوانين ديگر نياز دارند تا اين. مشكل اصلي و اساسي زنان و خانوادههاي ايراني اين نبود كه مرد چطور بدون اجازه همسرش مجددا ازدواج كند. مشكل ما اين لايحه حمايت از خانواده نبود. خيلي مشكلات ديگري بود كه بايد ورود پيدا ميكرديم. بحث اشتغال زنان خانهدار بزرگترين دغدغه است. وقتي نصف جمعيت ايران زنان هستند، به چه گناهي بايد با مدرك فوقليسانس بچهداري و خانهداري بكنند و تمام امور خانگي را كه از كار اداري سنگينتر است انجام بدهند و هيچ جا اسمشان ثبت نشود. اين بايد حل شود، در تمام كشورها خانهداري تدريس ميشود، علم است، اما اين علم كجا ثبت شده است. اينها همه اولويت دارند بر اينكه آقا بدون اجازه خانم ازدواج كند. اينها مسائلي است كه جامعه ما به آن نياز ندارد. اين مباحث بسيار مهمتر از اين است كه ساعتها انرژي مملكت صرف اين شود كه چطور آقا بدون اجازه خانم زن دوم بگيرد. اولويت امروز ما بالا بردن توان اقتصادي مردم است كه فعلا باعث 70 درصد طلاقها است.
اين مباحث اقتصادي بعدها هم قابل جبران است. اما براساس گفتههاي شما 70 درصد طلاقها به دليل مشكلات مالي است. اين صدمات جبرانناپذير است، مسووليت آنها با كيست.
حالا انشاءالله اميدواريم همكاران مجلس با اين طرح وزارت امور اجتماعي موافقت كنند و در دولت هم مخالفتي نديديم. دليلي هم كه طول كشيده اين است كه ما چون 11 معاونت و وزارتخانه را ادغام كرديم، احساس كرديم كه بايد مرحله به مرحله جلو برويم. اما تشكيل وزارتخانه را ضروري ميدانيم كه يك وزارتخانه حذف شود و وزارت امور اجتماعي تشكيل شود.
دانشگاه تهران چندي پيش گزارشي داد كه حاكي از افزايش 40 درصدي زنان خياباني بود و اعلام شده بود كه درصد بيشتر آن زنان متاهل بودند. آيا در كميسيون اجتماعي اين مساله را بررسي كردهايد؟
خب دليلش فقر است ديگر.
فقط فقر؟
نه فقط فقر. همه اين عوامل يك ريشه دارد كه زنجيروار به هم وصل است. اگر ما هم روي آسيبها كار كنيم و بگوييم همديگر را به وجود آوردهاند، همه اينها برميگردند به همان اولي كه فقر است. لذا به نظر من امروز وقتي كه در خانوادهها يكسري اخلاقيات رعايت نميشود، آن كانون خانوادگي از هم ميپاشد. يك بخشي از عوامل ازهمپاشيدگي خانوادهها هم اقتصاد است. بخش ديگر عدم انتخاب صحيح همسران است و بخشي هم مسائل جامعه است. بعد از ازدواج در جامعه حاشيههايي را ميبينند كه متفاوت با همه چيز بوده است. به هر حال هم جامعه مقصر است كه در برابر ديدن چنين درصد بالايي احساس مسووليت نميكند. آسيبهاي اجتماعي تنها كار يك نهاد يا يك سازمان نيست. در اين باره همه افراد تكليف دارند.
مشخصا درباره روسپيگري و زنان خياباني ميتوانيم بگوييم چون اين مساله جدی گرفته نميشود و طرح مساله صورت نميگيرد باعث گستردگي هرچه بيشتر آن شدهاست؟
چرا نميپذيرد؟ چه كسي گفته قبول نميكند.
به صورت رسمي بررسي و آمارهاي رسمي داده نميشود.
شما پيشرفتهترين و ثروتمندترين كشور دنيا را هم ببينيد مثل سوئيس، آنجا هم زنان خياباني و تكديگري هست. اين در حالي است كه به همه مردم هم حقوق ميدهند اما آنجا ساماندهي شده است. اين هم همان نداشتن متولي در جامعه است ولي اين چند سال گذشته انصافا اين خيابانيها كم شدهاند.
طرح يا پيشنهادي براي ساماندهي زنان روسپي دادهايد يا در ذهنتان هست كه ارائه كنيد؟
در جامعه ما اينقدر مشكلات هست که الان دغدغه اصلي ما اشتغال است، امنيت شغلي جوانان است و خيلي مهمتر از اينها هم هست.
جامعه ايران مذهبي است و اين پتانسيل وجود دارد كه بتوان مساله زنان خياباني و روسپي را ساماندهي كرد، چرا در اين باره اقدامي نميكنيد؟
همهاش برميگردد به مسائل اقتصادي و نياز مالي. همهاش نياز است، اگر كسي نياز نداشته باشد به خيابان نميرود.
شناسايي كردن زنان روسپي از طرف يك مرجع و حتي كمك به آنها به نظر شما به حل اين معضل كمك نميكند؟
بهزيستي و كميته امداد غيرمستقيم در اين باره متولي هستند اما توان و بودجه و اعتبارات اينها جوابگوي يك شهر هم نيست چه برسد به كل كشور. به هر حال ريشه فقر در كشور ما به قبل از انقلاب برميگردد. در روستاها مردم نه آب داشتند نه برق و به نان روز محتاج بودند. اين ريشه يك ساله و دو ساله و 10 ساله ايجاد نشده است. لذا ما بايد اينها را سازماندهي كنيم و برنامه داشتيم و سيستمي متولي اينها شود و شغل مناسبي به آنها بدهند. اگر به آن خانم شغل بدهند قطعا به خيابان نميآيد. قطعا صبح سر كار ميرود و شب هم خسته ميخوابد. آقا هم همينطور. اينها همه برميگردد به بيكاري. 80، 90 درصد معضلات اجتماعي ما از فقر ناشي ميشود و 20 درصد به عوامل ژنتيكي برميگردد.
