مناظره اول را ميان آرمان‌گرايي و واقع‌گرايان مي‌دانند كه بيشتر جنبه هستي‌شناختي داشت. در اين مناظره اختلاف بنيادين در مورد سرشت نظام سياسي بين‌الملل و انگيزه‌هاي رفتار دولت‌ها بود. مناظره دوم ميان سنت‌گرايان و رفتارگرايان بود و جنبه معرفت‌شناختي و در ابعادي جنبه روش‌شناختي داشت. مناظره سوم را برخي ميان رفتارگرايي و پسارفتارگرايي مي‌دانند و معتقدند از اواخر 1960 با روشن شدن محدوديت‌هاي رهيافت علمي، تمايل به استفاده از هر دو رهيافت سنتي و عملي به تناسب موضوع و شرايط خاص در قالب پسارفتارگرايي در مقابل رفتارگرايي شكل گرفت.
مناظره چهارم ماهيتي فلسفي دارد و مي‌توان آن را ميان خردگرايان، شامل نوواقع‌گرا و نوليبرال، كه كم و بيش نگاهي علم‌گرايانه به واقعيت دارند و خرد انسان را قادر به نيل به شناخت مي‌دانند و كنشگران را نيز خردورز تلقي مي‌كنند از يك سو و بازانديش‌گراياني كه به اجتماعي بودن واقعيت و نقش معنا، گفتمان، زبان و رويه‌هاي انساني در شكل دادن به آن تاكيد دارند و اغلب نگاهي انتقادي به دانش و علم مدرن دارند، دانست. جنيفر متزن معتقد است جاي تعجب دارد كه هنوز روابط بين‌الملل بر اساس مناظرات كلان و ميان‌پارادايمي آن تعريف مي‌شود.  او مي‌گويد به نظر من سوالاتي بزرگ وجود دارد كه بايد به آنها پاسخ داد. به‌عنوان مثال فهم و درك تاثير گفت‌وگو به‌صورت علني و آشكار بسيار مهم است. جهان سياست سرشار از گفت‌وگوهاي آشكار و علني است.
اما آنچه كه ما به قدر كفايت نمي‌دانيم و از آن آگاهي چنداني نداريم اين است كه چگونه گفت‌وگو كنيم و تاثيرات و نتايج اين گفت‌وگوها چيست.
او تاكيد مي‌كند به نظر من مناظرات و گفت‌وگوهاي ميان نظريه‌هاي روابط بين‌الملل مانند خردگرايي، سازه‌انگاري و... و تلاشي كه آنها براي گفت‌وگو درباره جهان سياست دارند به نظر جالب‌توجه و البته چالش‌برانگيز است.
متزن معتقد است سوالات انديشمندان مي‌تواند در يك مناظره بزرگ گنجانده شود؛ مناظراتي مانند انتخاب عقلاني در مقابل سازه‌انگاري يا واقع‌گرايي در مقابل ايده‌آليسم. نكته‌ مهم اين است كه مناظرات بزرگ تحقيقات را سوق نداده‌اند و هدف اين نيست كه كدام مناظره و نظريه صحيح است و موفق از اين مناظرات بيرون آمده است. متزن مي‌گويد جانبداري از يك مناظره و تعصب به يكي از طرف‌هاي مناظره مي‌تواند نگاه و تحليل را متعصبانه سازد. با وجود اين مطالعه و بررسي مناظرات براي يادگيري و فهم مسائل در حوزه روابط بين‌الملل سودمند و كارگشا است. وي تصريح مي‌كند اگرچه توجه به مناظرات براي مطالعه علمي سودمند است ولي بايد توجه داشت كه تاكيد بر مناظرات مي‌تواند به تاكيد بر تفاوت‌ها منجر شود. مناظرات تاكيدشان بر تفاوت‌ها است تا شباهت‌ها و اين مساله مي‌تواند نگاه تحليلگر را به تفاوت‌ها سوق دهد. متزن مي‌گويد در مناظرات توجه بر تفاوت‌ها است و از اين‌رو است كه صحبت از مناظره معنا پيدا مي‌كند. بايد توجه داشت كه طرف‌هاي درگير مناظره حوزه‌هاي همپوشان و مشتركی نيز دارند كه آنها را بايد براي حل و تحليل مسائل بايد مورد توجه داشت. جنيفر متزن استاد علوم سياسي در دانشگاه اوهايو است. حوزه مطالعات او نظريه‌هاي روابط بين‌الملل، حكومت جهاني، سازمان‌هاي بين‌المللي و امنيت بين‌المللي است. از جمله آثار مهم متزن كتاب «تاثير تبليغات و مشورت بر سياست قدرت‌هاي بزرگ» است. او در اين كتاب سير تاريخي، ديپلماسي كنفرانسي (مشاوره‌اي) در قرن 19 ميلادي را در اروپا مورد بررسي قرار داده است.