فریبا حاجدایی: كتاب «من تو او»، اثر فرهاد كریمی منتشر شده از سوی نشر«سخنگستر» است. كریمی كتاب را به«تو»یی، كه امیدوار است روزی از درون كتاب سربرآورد پیشكش كرده. كتاب با گفتوشنودی بینِ«من، تو، او»، كه چنین مینماید كه هر سه یكی هستند و تنِ واحدهاند، شروع میشود. تنِواحدهای كه موجودیتش را مدیون همین گفتوشنودها است.
آدمها تا با هم حرف نزنند و تعامل نداشته باشند شاید وجود هم نداشته باشند و از سویی نیازی نیست كه هنگام گفتوگو به جنگ و جدل بپردازند كه همه یك جان هستند در قالبهای متعدد. «من از تو»، «تو از او» و «او از من» جدا نیست، به شرط آنكه دیالوگ داشته باشند. در قطعه دوم كتاب(اجازه بدهید هر داستان را قطعه بنامم) راوی منِ قطعهها «بود و نبودِ» خود را به چالش میكشد. به گفته قطعه سوم این من«اوت است» زیرا به خط و خطوط باوری ندارد و مرزها را زیرِ پا میگذارد. در قطعه چهارم میخوانیم كه این من معتقد است، «من»، یا «تو» یا «او» به تنهایی نمرهمان صفر است و تا سه ضلع یك مثلث نباشیم هیچایم و این یعنی پیوند ادبیات، موسیقی و عقل و ذهن ریاضی. «تو» عاشق كتاب و ادبیات است، «او» شیفته موسیقی- بهخصوص از نوع عرفانی آن است، و«من» منشی ریاضیوار دارد و میخواهد از منطق پیروی كند. این سه ركن، كه هر یك پایهای از هنر و زندگی هستند، اگر با هم در گفتمان باشند جهانی را زیرورو خواهند كرد. آنها نباید خود را از هم جدا بدانند و درك كنند كه همه حرفی واحد میزنند؛ گیریم در قالبهایی متفاوت. آنوقت شاید «ادبیات و كتاب»، همان«تو»یی كه نویسنده آرزو كرده، با جسم و جانی تازه از كتاب بیرون بیاید.
فرهاد كریمی شاعر است و به قول خودش «دغدغههای زبانی و ذهنی» در تولیدات ادبیاش، خواه شعر و خواه داستان، نقش دارد و شاید از همین روست كه شعرش به داستان میماند و مجموعه داستانش به قطعات ادبی شعرگونه ماننده است. برای او آرزوی موفقیت میكنیم و منتظر آثارِ بعدی او میمانیم.
