نگار مفید :چند سوال ساده برایم پیش آمده؛ این سوالها را هم بیهیچ ادعایی به زبان میآورم. سوالها را از روی نت یكی از نظرسنجیهای مركز تحقیقات سازمان صداوسیما میپرسم و نمیخواهم زیادهگویی هم كرده باشم.
طبق این تحقیق و نظرسنجی «مجموعه تلویزیونی «جراحت» به كارگردانی محمدمهدی عسگرپور رتبه اول را در میان سریالهای ماه رمضان كسب كرده است.» آیا سریالی كه داستان آن كشدار و حوصله سربر است و در هیچیك از جمعهای خانوادگی و محیطهای مجازی حرفش نیست، ۷۴ درصد مخاطب خاموش دارد كه تنها میآیند و به مركز تحقیقات صداوسیما اعلام میكنند كه بیشتر از همه سریالهای ماه رمضان این سریال را میبینند؟ آیا زمان پخش این سریال كه بلافاصله پس از اذان مغرب است، تاثیری در این آمار دارد؟ آیا صداوسیما در اعلام نتیجه این نظرسنجیها، كه تا هفته اول شهریور هستند، تاخیری نداشته است؟ در همین نظرسنجی كه تا هفته اول شهریورماه را پوشش میدهد «سریالهای «ملكوت» ساخته محمدرضا آهنج با ۶۵ درصد، «در مسیر زایندهرود» به كارگردانی حسن فتحی با ۵۸ درصد و تكرار «خانه به دوش» به كارگردانی رضا عطاران با ۴۲ درصد بیننده به ترتیب در رتبههای دوم تا چهارم قرار دارند. مجموعه «نون و ریحون» ساخته فرزاد موتمن هم رتبه پنجم را از آن خود كرد.» حالا سوال اینجاست كه چطور ممكن است یك سریال جدید و پرحاشیه كه خبرهای مربوط به آن در سایتهای خبری و روزنامهها و حتی خود تلویزیون مدام پخش میشود و ركورد خوب و متفاوتی برجای گذاشتهاند و یك قسمت از سریال را سه بار به شكلهای مختلف پخش كردند، بدون اعلام درصد در آخرین رتبه قرار گیرد و سوال بالای سر آن، پربینندهترین سریال باشد. حالا از ما نشنیده بگیرید، اما احتمالا منطق جواب این خواهد بود؛ ما كاری به ممیزیهای «نون و ریحون» نداریم و اصلا شوخی با لاغری و بحثهای عرفانی در زندان هم ربطی به این نظرسنجی ندارد. «نون و ریحون» در تهران پخش میشود و نمیتواند پربیننده باشد.
