ايلنا: رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام تاكيد كرد: مردم ايران در طول تاريخ ثابت كردهاند كه نميگذارند گروهي با ايجاد جزر و مدهاي سياسي در اقيانوس انديشههاي آنان موجسواري كنند.آيتالله هاشميرفسنجاني در آستانه پنجم مرداد، سالروز عمليات مرصاد به بيان ديدگاه هاي خود در اين ارتباط پرداخت. متن اين نوشتار در ادامه ميآيد:
روزگاري كه همه گروههاي مبارز براي مقابله با رژيم پهلوي پرچم مبارزه برافراشته و عدهاي گرفتار حبس شده بودند، در زندان با جوانان متصلّبي آشنا شده بوديم كه در بسياري از موارد طريق افراط و تفريط ميپيمودند.
به ياد دارم در مقطعي، در كنار سلول انفرادي من، جواني محبوس بود كه وقتي پيشنهاد روزنامهاي را به او دادم تا مطالعه كند، گفت، قرآن دارم و نميخواهم خود را با مجموعهاي ديگر مشغول كنم. آن جوانان به تدريج از مسير درستي كه ميپيمودند، منحرف شدند و علنا خود را التقاطي، يعني تركيبي از اسلام و ماركسيسم معرفي كردند. انحرافات فكري، افكار التقاطي و زيادهخواهي سياسي رهبران اين گروه در نخستين سالهاي پس از پيروزي انقلاب، آنان را در مقابل مردم قرار داد و براي انتقام، تمام تلاشهاي خويش را معطوف به حذف شخصيتي و فيزيكي بسيجكنندگان مردم كردند و كارشان به آنجا رسيد كه ميهن پهناوري به نام ايران را براي اقدامات تروريستي خويش محدود ديدند و سر از عراقي درآوردند كه آن روزها در حال تجاوز به جمهوري اسلامي ايران و كشتار مردم بيگناه در شهرها و روستاها بود. منافقين كه در زمان مبارزه با عنوان مجاهدين، مشغول مقابله با رژيم پهلوي بودند، ابتدا وجدان نيمهبيدار آنان كمكم در بستر القائات بعثيها به خواب رفت و چنان از عواطف و احساسات ملي و ديني تهي شدند كه كشتن هموطنان و جاسوسي براي دشمنان در طول دفاع مقدس را افتخار خويش ميدانستند. دين خويش را به كمونيست و سپس ميهن خويش را نيز به حزب بعث فروختند و هر بار كه عملياتي در جبههها از سوي رزمندگان صورت ميگرفت، اينان با اقدامات تروريستي، شيريني پيروزي را در كام مردم تلخ ميكردند.
پس از قبول آتشبس توسط ايران، ارتش عراق با برداشت نادرست سردمداران خويش، پذيرش قطعنامه را حاكي از ضعف ايران دانست و دوباره از همان قسمتهايي كه در آغاز جنگ وارد شده بود، شروع به پيشروي و اشغال سرزمينهاي ايران كرد، با اين تفاوت كه اين بار جلودار اين تجاوز، وطنفروشان منافقي بودند كه جبهه مياني را براي اشغال ميهن خويش و تقديم آن به دشمن برعهده گرفتند. در آن شرايط حساس به همراه حضرت آيتالله خامنهاي در يكي از قرارگاههاي جنوب بوديم و قرار بر اين شد كه ايشان براي تمشيت امور در خوزستان بمانند و من براي سركشي از وضعيت نيروها به جبهه غرب بروم. در مسير خبر هجوم منافقين را در عملياتي به نام فروغ جاويدان، كه عملا ظلمت جاويدان شد، دريافت كردم. از سفر به قلاجه منصرف شدم و به كرمانشاه رفتم. در گوشهاي از شهر مستقر شدم و در اين استقرار، صحنههايي ديدم كه از يك سوي نشان از عشق مردم به دفاع از وطن و از سوي ديگر نشان از خيانت گروهي خودفروخته به ميهن خويش داشت كه از سر پل ذهاب، كرند و اسلامآباد با پشتيباني ارتش عراق گذشته و در مسير اسلامآباد به كرمانشاه با نيروهاي ما درگير شدند. و اينجانب به خاطر مسووليت فرماندهي جنگ تا پايان رفع آن فتنه در كرمانشاه ماندم تا شاهد آخرين برخورد زميني جنگهاي هشت سال دفاع مقدس به اسم «مرصاد» باشم كه مصداقي از «ختامه المسك» است. مسير بين تنگه چهارزبر و گردنه حسنآباد، به همت و دلاوريهاي مردم منطقه، سيل عظيم و خروشان نيروهاي مردمي و به ويژه سلحشورهاي مثالزدني هوانيروز گورستانشان شد و آرزوي حاكميت بر مردم را با خويش به گور بردند و بقاياي آنان كه روي برگشت به دامان وطن و خانوادههاي خويش را نداشتند، آرزوهاي بر باد رفته خويش را در قتل و غارت مردم عراق ديدند تا خوشخدمتي خويش به يك ديكتاتور سفاك را به كمال برسانند. جناياتي كه پس از سقوط صدام، پروندههاي هولناك آن افشا شد و مردم عراق با دلايل منطقي خواستار محاكمه آنان و اخراج از سرزمين خويش ميباشند. جنايات ضدبشري منافقين در 30 سال مقابله با مردم و جمهوري اسلامي آنقدر مشهود بود كه غرب با همه ملاحظات سياسي خويش، آنان را جزو گروههاي تروريستي قرار داد و عجب اين است كه اتحاديه اروپا در زماني كه شعار حقوق بشري آنان گوش فلك را كر كرده است، براي انتقام از مردم ايران كه قلههاي توسعه و پيشرفت را در افق چشمانداز 20 ساله خويش ترسيم و بدان سوي حركت كردهاند، منافقين را كه دستشان به خون زن و مرد و پير و جوان ايراني آلوده است، از ليست گروههاي تروريستي حذف كردهاند. اما نميدانند در هر شرايط سياسي، اين گروه كمترين جايگاهي نزد ايرانيان ندارد. پرونده آنان نزد مردم ايران سرشار از خيانتهاي پيدا و پنهان است و [نزد] گروهها و جناحهاي سياسي موجود در كشور با همه اختلاف سليقههايي كه با هم دارند، مبارزه با اين خودفروشان و طرد آنان، يكي از وجوه مشترك آنان براي حاكميت است. هم آنان و هم اربابانشان مطمئن باشند كه نتيجه فشارهاي سياسي آمريكا بر مسوولان عراق براي تداوم حضورشان در آن كشور، استمرار همين حيات دريوزگي در جاهايي چون پادگان اشرف است و حتي اگر رأفت اسلامي، مردم ايران را به پذيرش آنان وادارد، خودشان به واسطه خيانات و جناياتي كه در طول اين 30 سال عليه ايران و ايراني رواداشتهاند، روي برگشت به ميهن را نخواهند داشت. چگونه ممكن است به ايراني برگردند كه فقط به خاطر همت ايرانيان در قطع وابستگيها و رهايي كشور از اختاپوس رژيم ظالم پهلوي و هزار فاميل، بزرگمردانش را مظلومانه در محرابهاي نماز جمعه به شهادت رساندند، مسوولانش را در هفت تير و هشت شهريور و ديگر برنامههاي تروريستي به جرم خدمات صادقانه به خاك و خون كشيدند و عدهاي از فرزندان و دانشجويان اين مرز و بوم را با تبليغات مسموم خويش گمراه كردهاند. اگرچه در همان سالها در يك سفر تاريخي به نجف اشرف و ديدار با امام(ره) انحراف آنان را به استحضار رساندم، اما بر درايت و دورانديشي آن پير فرزانه درود ميفرستم كه چگونه ذات آنان را از پس پردههاي گمراهكننده چهرههاي ظاهرالصلاح شناختند. به هر حال سالگرد عمليات پيروزمندانه مرصاد در سال 1367 فرصت مناسبي است تا به واكاوي تاريخ تاسيس، مبارزه، انحراف و مقابله آنان با مردم ايران بپردازيم و بر مدافعان جان بر كف آن عمليات سلام و درود بفرستیم كه با اهداي خون خويش نگذاشتند لكه ننگ اشغال خاك وطن توسط وطنفروشان در تاريخ اين ميهن ثبت و ضبط شود. به جوانان عزيز هم توصيه ميكنم در بازار پررنگ و لعاب سياست كه اين روزها با ورود و خروجهاي مشكوك عدهاي آلوده شده است، مواظب باشند كه مبادا بازيچه نيات پليدي شوند كه پشت سخنان گمراهكننده پنهان شدهاند. گروهي روحانيت اصيل، مبارزين استخوان خردكرده، يادگاران جبهه و جنگ، مديران ارزشمند سابق، مردم هوشمند و مهمتر از همه انديشههاي تابناك و يادگاران امام را مانع زيادهخواهي سياسي خويش ميدانند و براي انزوا و طرد آنان از هيچ كوششي دريغ نميكنند. البته مردم ايران در طول تاريخ ثابت كردهاند كه نميگذارند گروهي با ايجاد جزر و مدهاي سياسي در اقيانوس انديشههاي آنان موجسواري كنند و انقلاب اسلامي را كه حاصل خون صدها هزار شهيد در سالهاي مبارزه و دفاع مقدس است، از مسير درست خويش منحرف نمايند.
