اعتبار سه‌تار ایران اینگونه رفت، شادمانه و شاکر، بی‌درد و آرام، اما خاموشی او تا ابد پرهیاهو خواهد ماند. او در ۷۴ سالگی رفت، اما نشانی از ۷۴ سالگی نداشت شور و هیجانش و آرزوهایی که در سر داشت.

احمد محمداسماعیلی: علیرضا امینی فیلمساز مهم و قابل‌اعتنایی در ژانر سینمای اجتماعی است و یکی از موتیف‌های قابل توجه فیلم‌هایش رویکرد اجتماعی آثارش است. «زمان می‌ایستد» از نخستین فیلم‌های اجتماعی کارنامه فیلمسازی امینی است و علی‌رغم تک‌شخصیت محور بودن فیلم، رویکردهای اجتماعی درباره مهاجرت در آن قابل بازخوانی است. امینی در «استشهادی برای خدا» به مقوله گناه فردی در جامعه و مقابله این گناه در مواجهه با سایر آدم‌ها می‌پردازد. «انتهای خیابان هشتم» روایتگر در تنگنا قرارگرفتن آدم‌ها در موقعیت‌های خاص است که باعث می‌شود دست به واکنش بزنند.

مهربانو ابدی‌دوست: از ویژگی‌های بیژن بیرنگ ریسک‌پذیری اوست. وی که خود را یک برنامه‌ساز ساده تلویزیونی می‌داند از دهه شصت با محله بروبیا کارش را شروع کرده و تا امروز کارهای متعددی از وی مانند همسران، خانه سبز، محله بهداشت، همچون سرو، سیب خنده و برنامه باز هم زندگی و... دیده‌ایم. بیرنگ در دهه ۶۰ برنامه چاق و لاغر را در قالب طنز برای کودکان ساخت که سریال محبوب کودکان در آن زمان بود. بنابراین هر وقت که نامش را می‌شنویم منتظر ساخت برنامه‌ای جدید هستیم. آنچه این‌بار ما را شگفت‌زده کرد ساخت سریال بفرمایید شام ایرانی بود. این برنامه اکنون از شبکه ماهواره‌ای در حال پخش است شگفتی ما بیشتر به خاطر کپی کردن از یک برنامه پربیننده بود که بیرنگ دلایل خودش را دارد که در این گفت‌وگو می‌خوانید. ساخت شام ایرانی به پیشنهاد سینما ۲۴ مدتی پیش شروع شد و چهار قسمت از آن از شبکه خانگی پخش شده است. در هر قسمت ما با چهار هنرمند روبه‌رو می‌شویم که به بهانه پخت‌وپز و پذیرایی دور هم جمع شده‌اند. این گفت‌وگو در زمانی انجام شده که قسمت دوم شام ایرانی توزیع شده بود.

زهره نیلی: طبق کنوانسیون سال ۲۰۰۳ که با هدف حفاظت از میراث فرهنگی و معنوی شکل گرفت، میراث فرهنگی معنوی یا میراث زنده، انگیزه اصلی تنوع فرهنگی ما و حفظ آن و ضمانتی برای تداوم نوآوری است.

نازنین متین‌نیا: امروز سیزدهمین روز سال ۹۱ است. روز نفس‌گیری که هر سال سراغ من می‌آید تا یادآوری کند سال جدید کاری شروع شده و من به جای رفتن به باغ و دشت و دمن و جوجه‌کباب خوردن و سبزه گره‌زدن و خوشحالی، باید شبیه یک بچه مدرسه‌ای که حتی یک خط از پیک شادی‌اش را ننوشته، بیایم سرکار و پشت کامپیوتر بنشینم و صفحه خبرگزاری باز کنم و مطلب بنویسم تا فردا، در اولین روز رسمی خبر سال، روزنامه آماده روی کیوسک باشد.

نگار مفید- نازنین متین‌نیا مثل تمام سال‌های گذشته، امسال هم تلویزیون برنامه‌های ویژه‌ای برای تعطیلات نوروز دارد. برنامه‌هایی با حال و هوای خاص و با مجری‌هایی که به سال جدید خوشامد گفته و درباره لحظات ویژه سال ۹۱ داستان می‌گویند. امسال هم سریال‌های تلویزیونی به نوبت روی آنتن می‌آیند و فیلم‌های سینمایی هم با جشنواره رنگارنگ‌شان روی صفحه جادویی می‌نشینند.

احمد محمداسماعیلی: قبرستان غیرانتفاعی روایت زیاده‌خواهی، طمع و حرص آدم‌های این دوره و زمانه ماست که می‌خواهند با توسل به هر شیوه و راهی هرچند ناپسند و زشت به پول برسند، فیلمنامه قبرستان غیرانتفاعی داستان جذاب و نویی دارد به هر حال تجارت سودآورکردن با مقوله مهم و جدی مثل مرگ بسیار چالش‌برانگیز و متفاوت به نظر می‌رسد. با محسن دامادی در مورد ساخت فیلم و شرایط اکران نامناسب دو فیلمش در سال ۱۳۹۰ گفت‌وگویی انجام داده‌ایم.

فرهیختگان: این آخرین صفحه تئاتر روزنامه در سال ۹۰ است. به همین بهانه «مجتبی پورمحسن» گفت‌وگویی با «امیررضا کوهستانی» انجام داده که باید او را یکی از خبرسازترین چهره‌های تئاتری در سالی دانست که گذشت. نمایش «ایوانف» او با استقبال بسیاری مواجه شد و علاوه بر آن نمایش «۱۷ دی کجا بودی» به کارگردانی او نیز اوایل امسال در فرانسه به روی صحنه رفت. احمد مهرانفر، بازیگر تئاتر اینچنین در وصف امیررضا کوهستانی گفته است: «امیررضا کوهستانی با شیوه اجرایی خاص و ابداعی خود توانست تئاتر بومی‌شده و خاص ایران را به دنیا عرضه کند. معتقدم کوهستانی مرد شماره یک تئاتر ایران در سطح بین‌الملل است، چراکه به خوبی با ویژگی‌های خاص آثارش می‌تواند مخاطب خارجی را نیز مجذوب کند.» کوهستانی که نمایش‌هایش در بن، برلین، بروکسل، مسکو، ژنو، پاریس، رم، نانت، ریودوژانیرو و لیسبون اجرا و در آنجا با استقبال تماشاگران مواجه شده، امسال اقتباسی موفق از نمایشنامه «ایوانف» آنتوان چخوف را روی صحنه برد که مورد استقبال قرار گرفت. نمایش «۱۸ ژانویه کجا بودی» او نیز اوایل امسال در فرانسه روی صحنه رفت.

نگار مفید: نوروز نزدیک است و ما، با این رویاها و امیدها سال را به پایان می‌رسانیم. برای آرزوهای همدیگر آمین می‌گوییم و برای لحظه‌های ناخوش یکدیگر آروزهای بهبود اوضاع را داریم. در این میانه، برای کسانی که در بیمارستان سال را تحویل می‌کنند، دلمان فکر است و برای آنهایی که در دامن طبیعت توپ سال تحویل را می‌شنوند ذوق‌زده‌ایم.