شهاب مقربین:

رویا زرین:

عارف عسکری:

فیض شریفی:

محمد متین‌زاده:

احسان حسینی‌نسب:

ترجمه: مجتبا پورمحسن: ویسواوا شیمبورسکا، شاعر برجسته لهستانی که برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۹۶ شده بود، چهارشنبه اول فوریه (۱۲ بهمن‌ماه) بر اثر ابتلا به سرطان ریه در خانه‌اش در شهر کارکوف لهستان درگذشت.

ترجمه: مجتبا پورمحسن: فکر می‌کنم او سبکی از فوتبال خیابانی را به بارسلونا آورد که آرژانتینی‌ها به آن می‌گویند «فوتبال مدرسه‌ای»؛ جا خالی دادن و فریب. در عوض ما در اینجا سعی کردیم فوتبال تهاجمی مخصوص بارسلونا را به او یاد دهیم که عبارت بود از پاس‌کاری و بردن توپ به زمین حریف؛ دو سه پاس و بعد چرخش توپ در آنجا تا زمانی که روزنه‌ای باز شود. بهترین خاطره آن سال...؟

تاد سوئیفت / ترجمه: محمود بهرامی: سرراست بگویم، خود را نزدیک به کوهن احساس می‌کنم و این احساسی است که روابط شخصی من در واقعیت دنیای کار حرفه‌ای هرگز تأثیری بر آن نگذاشته است.

علی مسعودی‌نیا: برخلاف کشور ما که در اکثر ادوار میان کیفیت و ماهیت ترانه و شعر افتراق زیادی بوده است، در غرب (خاصه از دهه ۷۰ میلادی به بعد) فاصله میان شعر و ترانه کم‌تر و کم‌تر شده است.

پیراهن راه‌راه زیبایی پوشیده و به سبک خوانندگان راک، کلاه کپ به سر دارد. وقتی وارد می‌شود یک جلد از مجموعه اشعارش را بر‌می‌دارد و بعد می‌گوید: «آه پسر! انگار قراره خوش بگذرونیم». او را بیشتر به‌عنوان یک ترانه‌سرا و خواننده اندیشمند می‌شناسند تا یک موسیقیدان با ترانه‌هایی سرگرم‌کننده و لذت‌بخش. در ۷۱ سالگی وی علاوه‌بر اینکه شاعر و خواننده و ترانه‌سراست، یک راهب بودیست نیز هست. آلبوم موسیقی تازه‌اش را کمپانی «کلمبیا» به بازار عرضه کرده است: «آژیر آبی». او در این آلبوم با نامزدش «آنیانی» چند ترانه اجرا کرده و در حال حاضر هم مشغول آماده کردن آلبوم شخصی خود است. با او در دفتر «بلومبرگ» واقع در نیویورک به گفت‌و‌گو نشستیم.

بهروز یاسمی: من در موقعیت‌های مختلف ازجمله داوری جشنواره‌های مختلف، شعرهای امروز را در حد انبوه خوانده‌ام. شعرهای امروز تا حدودی منطقی شده و به نسبت دهه ۷۰ توجه بیشتری به ذات شعر می‌شود؛ تا به جریان‌ها، مانیفست‌ها و نحله‌های شعری.

پنجاه‌ونهمین نشست ماهانه ادبی «عصر شعر و ترانه» امروز چهارشنبه، ۱۲ بهمن‌ماه، ساعت ۱۶ در فرهنگسرای ارسباران برگزار می‌شود. این نشست با حضور بهروز صفاریان، سعید بیابانکی، مازیار فلاحی و هادی کاظمی و با مدیریت عبدالجبار کاکایی برگزار می‌شود.

دکتر مسعود میری: مونولوگ یا تک‌گویی درونی مرد بی‌پایان است. همچنان که تکرار در قصه هرگز به پایان نمی‌رسد. قصه به فرم وفادار است و نه غایت. هدف قصه خود قصه است ولاغیر. قصه برای آن گفته می‌شود که «گفته شود» بی‌آنکه به فرمولی معین تن بدهد.

مجتبا پورمحسن: در پنج دوره‌ای که از برگزاری جشنواره شعر فجر گذشته، به اعتقاد بسیاری از شاعران نتوانسته آنطور که باید و شاید موفق باشد. عمده دلیل این عدم‌موفقیت هم به‌زعم شاعران مستقل، بسته بودن فضای برگزاری این جشنواره است که عملا فقط طیفی از شاعران را نمایندگی می‌کند که با عنوان «شاعران دولتی» شناخته می‌شوند. درخصوص همین موضوع با پرویز بیگی به گفت‌وگو نشسته‌ایم.

حسین عبدالهاشم‌پور: اگر یک سینماگر در جشنواره فیلم فجر، یک دستگاه اتومبیل سمند جایزه می‌گیرد، یک نقاش، یک مجسمه‌ساز در جشنواره مشابه جایزه‌اش تنها پنج میلیون تومان است!! تعارف که نداریم درواقع این میزان اهمیتی است که دولت برای اثر برگزیده جشنواره تجسمی فجر قائل است!

مجتبا پورمحسن: دبیر اجرایی ششمین جشنواره شعر فجر اصرار دارد که امسال این جشنواره نسبت به سال قبل رشد قابل‌توجهی خواهد داشت. او از آمار و ارقام حرف می‌زند، در حالی که آنچه درباره جشنواره شعر فجر بحث‌انگیز بوده، ارقام نیست، شاعرانی هستند که در این آمار قرار می‌گیرند. اینکه شاعران مستقل سهمی در جشنواره شعر فجر ندارند، به ضرر آنها نیست، این جشنواره شعر است که از آن آسیب می‌بیند. کمااینکه سوت و کور بودن جشنواره و عدم‌تاثیرگذاری‌اش در پنج دوره گذشته علی‌رغم تبلیغات فراوان خود گواهی بر این مدعاست. برای اینکه یک‌طرفه به قاضی نرفته باشیم، پای صحبت دبیر اجرایی ششمین جشنواره شعر فجر می‌نشینیم.

عادله زاهدی: لبخند از چشمانش شروع شد به لب‏ها که رسید پخش شد و سرایت کرد به تمام چهره و چهره از هم پاشید آنطور که خیال می‏کردی از پیش نبوده...

از داستانک‌های ش. شلماشی، ترجمه از کردی، توفیق بیتوش: گیج و منگ به آن خانه نگاه می‌کرد که به صورت سه‌ضلعی از کاغذ ساخته شده بود. جمعیت و خیابان و کوچه و آدم‌هایش هم کاغذی بودند.

ست ایگلفلد/ ترجمه اسدالله امرایی: سرباز خسته توی اتاق‌نشیمن دختر نشست، اینجا در این بخش از دنیا به آن می‌گویند، اتاق‌نشیمن، روبه‌روی او نشست، آخرین عضو خانواده...، نشسته بود و می‌لرزید. به محض اینکه کلاهخود خود را برداشت، دختر از جا پرید. خون، خاک و کثافت روی دست‌هایش کبره بسته بود. سرباز به او خندید، خنده‌اش بیشتر به آه می‌مانست، اما روراست بود، بی‌سر و صدا، کاری به او نداشت.